müteşair

saçlarımdan akan ruhum
orada geceyle örtüşüyor
birikince avuçlarıma, biliyorum
gecenin güne sıyrıldığı gibi
gözlerin gözlerimi bulacak

ancak eksik olanın tarifi kabildir
bittikçe keşfettiğini bitince anlayacaksın
bir salon ne kadar büyükse de nihayeti duvar
bir at
en hızlı koşarken de en fazla bir attır

kral değil çocuk çıplaktı
gözler perdeler bürünmüşken
giyinmek elbet abesle iştigaldir
ve evet dostum
bu bir çıplaklık övgüsüdür
söylesene madem;
en içini görüyorken ben
bu neyin örtüsüdür?