müzebzeb

bir ihaneti yürüyorum
ağır, aksak
bir muştu beni çağırıyor
korkarım gözlerim şaşı kalacak
ve ele verecek beni gözlerim
ben bunu bakışlarından anlayacağım
senin bakışlarından
onların kendilerini ele veren bakışlarından
ya şaşı geçeceğim bu dünyadan
ya kolum kanadımdan geçeceğim

oscar

yüzünün gergin oluşu beni kandırmıyor
sessiz kaldıkça uzaktan bir kalabalık duyuluyor
bu tarihlerde gece kendisinden kaçılacak bir şeydir
haydi
ellerini artık rahat bırak

gelin bu kötü oyunculuğunuzu kutlayalım
yüzünüzden düşen parçalar ikramım olsun
muhkem bir bakış süslesin reveransımı
bu sene
oscar bana gelsin

ısrarla anlamıyorum bazen, elimde değil
halbuki ne kadar ortada, ayan beyan
bu denli açıklıkta şaşırıyor insanoğlu
böylesi yanlış her doğruyu götürür

bak avuçlarımda senin kadar nasır yok
sesim kısık
gözlerim şiş değiller
e tutmayan nedir söyler misin bana
ben neden mutlu değilim, ellerim
neden güzel değiller

sıkı bir dünya, çalışkan ve dakik
gece okunmak üzere gündüz yazılanlar
düşmana saplanmak üzere bilenmiş hançerler
koşturmalar okullar samimiyet ve saadetler
gözkapaklarına sıkıştırılmış kürdanlar
ve dost meclislerinde giyilmek üzere çelik yelekler
bütün bunları saatlerce kuşanıyoruz

ben de her gece oturup tekrar açıyorum hesap defterlerini
hala tutmuyor burada bir şeyler
bir şehir yüreğime çöküyor
bir çocuk annesine kaçıyor

beni bu hale koyan nedir?
hangi muhkem yalandır beni bayındır kılan
söyler misiniz
dizim neresinden kırıldı ki düşemiyorum?

elbet ben de herkes gibi
herkesten farklı,
kalkık yakalarım ve mamur çehremle batakhanelerdeyim

"olmaz!" demiştim "bana olmaz!"
bütün adımlarım tamdı oysa
işler yaver giderse bu tartıma girmeyecektim
ama beni de aldılar

Rabbim, lütfun pek ağır geldi
bir de at veremez misin
beni de taşısın?
Senden gelen her şey hoş lakin
lütfun da zor kahrın da

iftirak

en verimli dallarımdan budandım

bir taşım suda kimbilir kaç kere üst üste haşlandım

boynu bükülenlerin hesabını kimden sorarlar

zaten boynu bükük gezenlerden mi?

zaaflarımı hep ben kaçmakla
yüzüme çektiğim perdelerle yamadım
handan değilim
yoksa benim de vardı sizinkiler gibi
tekerleri dönmeyen oyuncaklarım

evet, görmez kimseler doğrudur
eğer toprağa gömersen başını
çoğu insan yüzüyle yaşar
ve bu sebeple onu korumalıdır
ben de bilirdim mamur çehreler kuşanmak
çünkü çehre kuşanılan bir şeydir
ve savaşırdım er meydanında
adım yazılırdı büyük harflerle
çehrem işler, ben öğünürdüm

insanlar ikiye
önce kendilerinden ayrılırlar
ve işte iftirak böyle başlar

sen hiç insandan başka hata yapan gördün mü?

kimdir şimdi eşref-i mahlukat

kimdir çokça zalim ve çokça cahil?

iltica

Onca övgünün ağırlığını taşıyabilen omurgamı korkular tahkim etmektedir

Biliyorum bunun sizin için bir önemi yok

Ama müstağni değilim

Sadece ticaretten anlarım mesela aldatılsam

fark ederim hemen

başka türlüsünü de bilmem

belki mümkündür ama

rızkın onda dokuzunda gözüm yok

gözünüzde çok şey okuyorum

bilmediğiniz şeyi size nasıl anlatayım?

neye üzüldüğüm konusunda çokça fikir sahibiyiz

ben yanılıyorum.

sizi bilmem, hakkınızda yanılıyorum

belki de bilirim, çünkü yanılıyorum

bunca matematiğe ne gerek vardı

matematik tacirin hilesinden kaçmanın yoludur

karşısında duramadığım iptilalar

merhametin kucağında düşen omzum

bana ölümü hatırlatıyor

acz kadar tatlı bir şey bilmiyorum

otobiyografi

Bir yol yürüdüm

Bir de emanetim vardı teslim edilecek. 

kendim

Bundan başka ne ekmek ne de taş

Ben de geçtiğim her gölgede bir parçamı bıraktım

bu ödenen ya bir diyetti 
ya da planlanan bir dönüşün bileti

-ki bu korkunç bir ihanetin altyazısıdır-

Varınca da ilk bunu sordular: “nerde kaldın!”

Kalakaldım; nerde kaldım?

beni ben yapan hangi parçamı hangi durakta bıraktım?